Zaterdag 8 maart, 2008

door Lars Faber

Donderdag 6 maart besprak minister Klink het voorgenomen paddoverbod in de kamer. Hij hield voet bij stuk en gaf aan dat de paddo verboden dient te worden. Hoewel zijn eigen adviseurs dit verbod ontraden, de zaken die hij ter illustratie aanhaalt (Franse meisje en man die hond doodt) niets met paddo’s van doen hebben en zijn besluit nergens op gebaseerd blijkt (het CAM-rapport 2007 dat in zijn opdracht werd opgesteld meldt dat er geen gevaar voor de volksgezondheid is, net zoals zij in 2001 rapporteerde), blijft deze minister vastberaden: paddo’s zijn gevaarlijk en moeten verboden worden.

Wat is hier aan de hand? Wil de beste man een wit voetje halen bij de Europese top, als de man die het kwalijke Nederlandse gedoogbeleid brak? Of speelt zijn christelijke signatuur hem parten? Het zijn tenslotte door alle eeuwen heen de christenen geweest die de directe ervaring van God hebben willen voorkomen en daarvoor volkerenmoord noch leugen schuwden. L’histoire se repète?

We kunnen het minister Klink niet vragen, zijn besluit staat vast en wat voor redenen hij zal moeten verzinnen, zal hij verzinnen, het Europese topbaantje in het vooruitzicht. Wie we het wel kunnen vragen, zijn de magische paddenstoelen zélf – die liegen tenminste niet (even een flauwe grap tussendoor: Hoe kun je zien dat een politicus liegt…? Als hij praat). Maar voordat we de paddenstoelen zelf raadplegen, is het wellicht zinvol om iets te weten over de paddenstoel en het christendom: waarom zijn de gelovige heren aller tijden er zo op gebrand om mensen die een direct lijntje met onze lieve heer hebben, te verbranden, doden, gevangen te zetten of zoals anno 2008: tot crimineel te bestempelen?

Voor dat antwoord kunnen we te raden bij John Allegro, een philoloog die als enige agnost betrokken was bij het vertalen van de dode zeerollen, de gnostische evangeliën. Allegro die later door kerk en collega’s verketterd zou worden, door de uitlatingen die hij deed. Vooral zijn boek ‘The Sacred Mushroom and the Cross’ viel verkeerd.

In dit boek concludeert Allegro dat de bijbel eigenlijk een codeboek is – een boek met een goed, mythologisch verhaal dat de Romeinen destijds op het verkeerde spoor moest zetten. Ondertussen stond het boek vol met verwijzingen naar het gebruik van de magische paddenstoel. Sterker nog, de figuur Jezus Christus zou symbool staan voor de magische paddenstoel, die direct contact met God mogelijk maakt.Ook professor Benny Shanon van de Hebrew University in Jerusalem is van mening dat hallucinogene plantenextracten destijds voor religieuze doeleinden werden gebruikt.”Bij Mozes op de berg Sinaï ging het niet om een bovennatuurlijk kosmische gebeurtenis of een legende die ik niet geloof, maar vermoedelijk om een gebeurtenis die Mozes en het volk van Israël overkwam terwijl ze onder invloed van narcotica verkeerden”, aldus Shanon in een artikel in het Britse wetenschappelijke tijdschrift Time and Mind.De Heilige Graal, waarin het bloed van Jezus Christus aan het kruis werd opgevangen – zou bovendien niets meer of minder kunnen zijn dan de ons welbekende Vliegenzwam (Amanita Muscaria). Deze paddenstoelensoort – rood met witte stippen – richt in de laatste fase van haar groei de randen ten hemel en vormt zo een kelk. Dauwwater vult ’s morgens de kelk, en de rode kleurstof van de paddenstoel kleurt het water, en maakt het bovendien potent met hallucinogene stoffen. Ziehier de Heilige Graal, met het bloed van de in de bijbel vermelde Jezus Christus.

Parcival was één van de koene ridders die Koning Arthur op pad stuurde om de Heilige Graal te vinden. En Parcival bleef trouw, niet aan zichzelf of de koning, maar aan de belofte die hij ooit aan zijn moeder had moeten maken, de belofte om geen vragen te stellen! Stom, stom, stom, zul je denken, maar zo ging het in die tijd. Trouwens, zo gaat het nog altijd. We zijn allemaal trouw aan die beperkende overtuigingen die anderen in ons hoofd hebben geplaatst, en zullen de Graal waarschijnlijk nooit vinden, ook al staat hij voor onze neus! Behalve… als we net als Parcival een beetje ongehoorzaam worden. Toen hij oud en grijs was, en het vechten beu, kreeg hij nog een kans.Hij ging een betoverd bos in (in die tijd vonden schrijvers het nog te eng om te schrijven dat hij bij de plaatselijke smartshop een portie paddo’s had gekocht), moest al zijn kleren uitdoen (een verwijzing naar Christus, die in de gnostische geschriften verteld dat we ons wereldlijk kleed af moeten leggen om het Koninkrijk binnen te gaan) en kwam alsnog, aan het eind van zijn leven, voor de Visserkoning. Parcival verbrak de vloek en vroeg tot wie de Graal ten dienste was, en vervulde daarmee zijn roeping. En zo is het maar net, om onze Heilige Graal te vinden, de Bron van Leven, moeten we de vloek die over ons is uitgesproken, verbreken. We moeten de trouw aan onze ouders achter ons laten en onze eigen waarheid vinden. En soms moet je daar een beetje hulp bij krijgen…De Heilige Graal geeft volgens de Arthurlegende alleen haar geheimen prijs aan hij die zuiver van hart is. Zou het een idee zijn dat we minister Klink vragen eens de proef op de som te nemen? Of blijft hij liever trouw aan het geschreven woord, de grootste misser die het christendom heeft gemaakt? Denkende dat het boek het woord Gods is, terwijl het alleen een esoterische verwijzing is naar hóe je direct contact kunt leggen. Ik denk niet dat we de minister zover krijgen om het waarheidsserum te drinken, daar vindt hij zichzelf vast veel te belangrijk voor. Ik vraag mij bovendien oprecht af of zijn hart het zou houden. Als je zolang in leugen hebt geleefd, kan het wel eens pijnlijk zijn de waarheid onder ogen te komen. Zoals ik weldra zou ontdekken. Want zou mijn eigen hart het wel aankunnen? Is mijn hart zuiver genoeg om de waarheid onder ogen te kunnen zien? Ik besloot de proef op de som te nemen.Ter voorbereiding van mijn Gewijde Reis met magische paddenstoelen nam ik mij voor om in elk geval een zuiver lichaam te creëren, zodat als ik onze lieve heer op bezoek zou krijgen, de tempel in elk geval netjes opgeruimd zou zijn. Ik vastte een week, geen sex, koffie, sigaretten, alcohol of andere ‘heerlijkheden’. Op de dag zelve zou ik een strandwandeling maken om mijn intentie helder te krijgen. Toen ik de wandeling inzette met een goed windje in mijn rug, besloot ik wat innerlijk werk te doen.

Charles Tart stelt – in navolging van Gurdjieff – dat we massaal in conscensus trance zijn geraakt. Een diepe hypnotische slaap, de waan van de dag, waar alleen de meest vastberaden zielen uit weten te ontwaken. Voor de rest van de wereld bestaat er geen enkele andere realiteit en moet het bestaan van andere realiteiten ook tegen elke prijs bestreden worden (je zou eens op kunnen schrikken in je comfortzone). Ik nam mij voor mijzelf te beproeven en deed een van Gurdjieff’s aandachtsoefeningen: aandacht voor wat ik zie, voel en hoor – tegelijk. Een soort uitgebreide oefening in mindfulness. Iedere keer als mijn aandacht afdwaalde, nam ik haar terug naar hier en nu, als een ruiter die zijn paard zachtjes teruggeleidt op het pad. Och, och, de hypnotische trance was veel sterker dan ik dacht; het lukt mij soms wel een paar seconden om mindfull te blijven, maar wat waren mijn gedachten sterk. Hele conversaties, onophoudelijk. Toch kwamen er af en toe aangename gaten in de conversaties en kon ik steeds beter in het hier en nu blijven, gaandeweg de wandeling. Ik bedacht mij nog: ‘Hoe kan ik nu op zoek naar de geheimen van het universum, als ik mij eigen radio onzin niet even stil kan krijgen?’ Ik moest er hard om lachen en besloot dat ik de grootste stoorzender gewoon even uit zou zetten. Ogen dicht, geen visuele indrukken meer, dat maakte het al een stuk makkelijker. Gewoon vertrouwen dat mijn lichaam de weg wijst, goed luisteren waar de branding begint, onder aan mijn voeten voelen hoe het terrein verloopt. Ik meende zelfs een verbazing in mijn voeten waar te nemen, dat ik eens aandacht voor ze had. Ik mediteerde nog wat op de vraag om de paddo’s raad te plegen over het verbod, maar kwam er niet verder mee. Het was veel te leuk om die gedachtemachine nu eindelijk een stil te hebben en even helemaal op te gaan in het huidige moment, én daar bewust van zijn.

’s Avonds bereidde ik een thee van paddenstoelen, de magische helpertjes. Tanja zou mij begeleiden en was bezig onze kids op bed te leggen. Ik begon vast te mediteren en te focussen op mijn thema. Ik riep mijn beschermers aan en vroeg of ik toestemming had om de onderwereld in te gaan, en werd geweigerd. ‘Ga eerst maar voelen’, was het resolute advies. Ik ging met mijn aandacht naar mijn lichaamsensaties, en voelde een lichte druk naar binnen rond mijn buikgebied. Ik herinnerde mij de thema’s van de afgelopen maanden waaraan ik had gewerkt – het gevoel van compleet verloren geweest te zijn rond mijn twaalfde. Een aantal keer van school gestuurd, moeilijk opvoedbaar, noem maar op. En nu nog altijd een gevoel van ontreddering, van niet helemaal toegerust zijn om het leven aan te kunnen. Ik begreep waarom het zo lastig voor mij was om mindfull te blijven: gedurende grote delen van mijn jeugd was ik ergens waar ik niet wilde zijn, en vluchtte weg in in fantasie en gedachten.

Ik focuste op het gevoel in mijn buik, en gaf het aan dat ik de paddenstoelen zou vragen om daar heling te brengen. De tranen stroomden gelijk over mijn wangen – dat was waar mijn Reis over zou gaan. De beschermende Poortwachter gaf direct toestemming. Dit was de goede intentie! Stiekem hield ik in mijn achterhoofd, dat als de tijd daar zou zijn, ik nog wat vragen over het paddoverbod kon stellen.

Ik pakte mijn fotoalbum en bekeek mijzelf als jonge puber. ‘Wat heeft dat ventje onder druk gestaan’, bedacht ik mij. De echtscheiding van mijn ouders gaf de laatste, beslissende tik. Ik brak toen met het verleden, deed of het nooit had bestaan. Ik kon mij er weinig meer van herinneren. Nu bij het zien van de foto’s, kwamen de herinneringen al weer wat dichterbij.

Ik ging weer met mijn aandacht naar binnen, bracht de intentie bij mijn hart en vroeg de paddenstoelen mij te helpen het jongetje van twaalf – dat nog altijd ergens diep in zijn buik een gekwetst gevoel heeft – te helen. Vervolgens bracht ik de intentie omhoog, naar mijn gidsen en hogere zelf, en spreidde haar in mijn energieveld. Binnen enkele minuten aardetijd gingen de paddenstoelen aan het werk. Ik bedankte mijzelf voor de dagen van vasten, want er kwam geen enkele misselijkheid, alleen zuiver bewustzijn. Tanja bleef lang weg, en telepathisch zag ik dat ze in slaap was gevallen bij de kids. ‘Geen probleem’, dacht ik, ‘dit heb ik zelf op te lossen’. Ik kwam in een milde roes, en bedacht mij dat het allemaal wel erg relaxed ging. Ik kon maar even genieten van dat gevoel, want het volgende moment leek het of er 480 volt krachtstroom op mijn onderbuik werd gezet. Ik schrok en kromp ineen. Weer een stoot. En weer. ‘Je wilde toch heling?’ klonk het van ver. Ik twijfelde. De pijn was bijna ondraaglijk. Intuïtief wist ik dat de kleine helpertjes mijn intentie aan het beproeven waren. ‘Ik wil heling voor het gekwetste jongetje’, antwoordde ik telepathisch, wat werd beantwoord met een ellenlange serie stroomschokken. Toen Tanja beneden kwam zag ze mij kronkelend en kermend op de bank liggen. Ik vertelde haar dat het voelde als een orgasme dat maar niet op wil houden – zeer intens, pijnlijk. Alsof alle energie van universum zich hier samenbalt, en als een magneet naar binnen trekt. Wacht eens even! Er schoot mij te binnen dat Gurdjieff sprak over het magnetisch centrum, waarmee je automatisch de juiste lessen aantrekt.

De stroomstoten op mijn onderbuik bleven doorgaan, en de beelden die erbij kwamen leken op grote tandwielen die mijn ziel onderhanden namen en vermorzelden en reinigden. Van heel ver weg hoorde ik mijn bewuste zelf, die mij begeleidde met woorden als: ‘blijf in het moment, voel maar.’ Toen ook Tanja nog zei: ‘Kijk eens of je het kunt voelen in je buik’, barstte ik in een oorverdovend lachen uit. ‘Voelen?’ zei ik tegen mijn bewuste zelf en Tanja. ‘Mijn hele ziel wordt verpletterd en uit elkaar getrokken!!’

Naar mijn gevoel duurde dit proces een paar uur, en nu nog (een dag later), lijkt er een soort magnetische kracht in te zitten die niet van deze wereld is. Uiteindelijk werd mijn buik een beetje met rust gelaten, maar iedere keer als mijn bewuste denken zich ermee wilde bemoeien, of ik iets tegen Tanja wilde zeggen, kreeg ik een stroomstoot. ‘Respect hier’, was de boodschap. ‘Stil liggen als je heling ontvangt’. Ik liet mij meevoeren op de prachtige muziek die Tanja had opgezet, Secret Garden. De tranen stroomden over mijn wangen en toen ik even mijn ogen opende, zag ik dat zij ook in tranen was. Even schrok zij, toen ze zag dat ik mijn ogen open had, alsof ze zich schaamde dat ze bij haar eigen gevoel was terwijl ze mij aan het begeleiden was. Ik zei direct dat het helemaal oké was dat ze haar eigen gevoel voelde, dat ze niet altijd ten dienste van anderen hoefde te staan. Dat ik mijn eigen gevoel welkom heette, ook al leek het op een middeleeuwse foltering, gecombineerd met een elektrische stoel van nu. ‘Wie heeft er ooit gezegd dat heling pijnloos zou zijn?’, leken de helpertjes te zeggen.

Op een gegeven moment waren ze klaar met mijn buik en stroomde de energie door naar boven, via mijn hart – en ging mijn derde oog wagenwijd open. Wat er op dat moment gebeurde is niet te beschrijven en zal ik ook niet proberen te beschrijven, omdat woorden het tot een zielig soort vijfstuiverroman zouden reduceren. Ik weet alleen nog dat mijn bewuste zelf, die ik van heel ver weg kon waarnemen, dacht: ‘Dus dit is God’. Mijn bewuste zelf mocht niet mee door de Poort, maar mocht wel aanwezig blijven om te voelen.

Toen ik bijkwam van mijn tijdelijk verblijf in hogere sferen, stond Tanja bij mij. Ik vroeg haar waar mijn flesje was (dat ik van haar had geleend) en ze zei dat die er niet was. Ik raakte een beetje in de war, toen ze zei dat mijn flesje er niet kon zijn, omdat het van haar was. Ik moest lachen om het feit dat ze mij in de maling aan het nemen was, en kon genieten van het spel, ook al had ik net oog in oog met onze schepper gestaan. Ik reikte omhoog en pakte haar hand, met mijn ogen dicht en kon de grootsheid van haar ziel voelen. ‘Wat ben je groot geworden’, zei ik tegen haar. ‘Nu kun je tegenwicht bieden!’ Ze antwoordde dat ze dat bewust was en begon mij nog een beetje te plagen. Wat heerlijk, iemand die mij niet te serieus neemt, maar op zielsniveau herkent dat het heerlijk is om elkaar af en toe te plagen.

Ik ging weer helemaal naar binnen met mijn aandacht en stelde de vraag: ‘Is het erg dat de paddenstoelen verboden worden?’ Er kwam meteen antwoord, of eigenlijk, het antwoord was er al voordat ik de vraag stelde. ‘Jullie wereld is er nog niet aan toe’. Ik knikte en begreep het direct – de 480 volt op mijn buik nog vers in mijn buikgeheugen, en de ontmoeting met de hogere kracht merkbaar in iedere cel van mijn lijf. De helpertjes vervolgden: ‘Maar het verbod is niet erg hoor. Als je iets verbied, komen de stoute kindertjes juist eerder naar ons toe. En die zijn hier welkom!’ Ik moest weer heel hard lachen, wat een logica! Ik voelde dat de magische verbinding aan het verzwakken was – en bedankte voor de geweldige, helende ervaring. Ik moest wederom hartelijk lachen om mijzelf, om mijn ego dat zich zo druk maakte over het verbod – en die gekke paddenstoelen die het helemaal niet erg vonden, integendeel, zelfs toejuichten! Wetende dat, wie er echt naar hun wereld zou willen komen, dat toch wel doet! Wetende dat in ieder park en bos meer dan voldoende hallucinogene paddenstoelen te vinden zijn, die onze minister met geen mogelijkheid kan verbieden te groeien. Of hij zou alle bossen en parken af moeten sluiten.

Het verdrietige voor zijn carrière is echter, dat hem nog een kleine boemerang staat te wachten. De smartshops in Nederland verkopen namelijk zéér veilige en goede kwaliteit paddenstoelen, en de meeste geven daar ook nog eens uitstekende voorlichting bij. Natuurlijk loopt er wel eens een toerist tegen de lamp, maar wij vallen in Oostenrijk ook wel eens van een berg. Zouden die Oostenrijkers daar de bergen dan voor sluiten? Het spijtige voor Klink is dat al die stoute grote en kleine kindertjes nu de natuur in gaan om op zoek te gaan naar Puntige Kaalkopjes en Vliegenzwammen.

Velen zullen er in slagen om de juiste soorten te determineren, enkele zullen minder fortuinlijk zijn en de dodelijk giftige soorten innemen, met alle gevolgen van dien. Wie zal zich dan de minister herinneren die de paddenstoelen weghaalde uit de legaliteit en het gecontroleerde en veilige gebruik? Precies: iedereen!Ik hoop oprecht dat het kabinet sneuvelt voordat het ondoordachte besluit geëffectueerd wordt, of dat de minister zich bedenkt. Wetende dat de paddenstoelen zelf niet malen om een verbod. Maar ook wetende dat onze wereld de kleine helpertjes hard nodig heeft om te ontwaken uit haar diepe conscensus trance. Het is tijd om wakker te worden.

Lars Faber

www.degewijdereis.nl